45159

مدتی است با پسر 22 ساله ام مشکل پیدا کرده ایم. تحت هیچ عنوانی حاضر نیست به حرف های من و پدرش گوش بدهد. هر حرفی که می زنیم، حتی خیلی هم دوستانه بگوییم، می خواهد جبهه بگیرد و مخالفت کند و با یک سری توجیحاتی که اصلاً منطقی نیست، می خواهد بگوید نظر خودش درست است. در کل اصلاً موافق نظر و عقیده های ما نیست. احساس می کنم اصلاً از زندگی اش هیچ نوع رضایتی ندارد، با اینکه به نسبت شرایط خانوادگی مان خوب است و تک فرزند هم هست. همه جوره سعی کرده ایم رعایت حالش را بکنیم و احترامش را نگه داریم. در کل رفتارهای مناسبی ندارد. همیشه یک حالت های افسردگی دارد و در خودش است و سرش در گوشی است و اصلاً از زندگی اش راضی نیست. فکر می کند شرایطش اصلاً شرایط خوبی نیست. با وجود اینکه در دوستان و آشنایان و اقوام همیشه به عنوان فردی نام برده می شود که شرایط خانوادگی خیلی خوبی دارد. ولی دقیقاً برعکس و خودش اصلاً احساس رضایت از زندگی ندارد. کارشناسی دارم. راهنمایی ام کنید.